در مكتب امام
تذكر به آشوبگران دانشگاهها
شما به طرفداران آمريكا، كه مع الاسف در اين به اصطلاح روشنفكران خودمان فراوانند و به جواناني كه فريب اين گروهها را خورده اند، تذكر دهيد كه خود را عوض كنند و به ملت خود بپيوندند و براي ديگران و
يارانش مثل هميشه دور او حلقه زده بودند. از ژرفاي دل، دوستش داشتند. همه جا از او «به يك اشاره» بود و از پيروانش «به سر دويدن». سراپا گوش بودند و همه وجودشان چشم كه مبادا سخني بر زبان آورد و به گوششان نرسد و يا حركتي و حالتي از نگاهشان پنهان بماند. امتداد نگاه او را نيز دنبال مي كردند. او همه چيزشان بود و بي او، هيچ.
ناگهان او لب به سخن گشود و همه گوش ها به او دوخته شد، چشم ها هم. ... «در ميان رشته ها و دستگيره هاي ايمان، كدام يك از همه محكمتر است»؟... از ياران پرسيده بود...
