از حضرت اميرالمؤمنين صلوات الله عليه نقل شده است كه از براى برادر مؤ من خود زينت كنيد چنان چه براى بيگانه زينت كنيد كه خواهيد شما را به خوش ترين هيئتى بيند. و به سند معتبر نقل شده است كه حضرت على بن موسى الرضا عليه السلام در تابستان بر روى حصير مى نشستند و در زمستان بر روى پلاس و در خانه جامه هاى گنده مي پوشيدند و چون بيرون مي آمدند براى مردم زينت مي كردند. و از حضرت صادق عليه السلام نقل شده است كه حق تعالى زينت و اظهار نعمت را دوست مي دارد و ترك زينت و اظهار بدحالى را دشمن مي دارد و دوست مي دارد كه اثر نعمت را در بنده خود ببيند به اين كه جامه خود را پاكيزه كند و خود را خوشبو دارد، و خانه را نيكو دارد و ساحت هاى خانه را بِروبَد حتى آن كه چراع پيش از فرو رفتن آفتاب روشن كردن فقر را زايل مي كند و روزى را زياد مي كند. و از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام نقل شده است كه حقتعالى جمعى را خلق كرده است كه براى شفقت برايشان دنيا را تنگ كرده است و برايشان محبت دنيا را از ايشان برداشته است پس به سوى آخرت كه حق تعالى ايشان را به سوى آن خوانده راغب گرديده اند و بر تنگى معاش و مكروهات دنيا صبر مي كنند و مشتاقند به آنچه نزد خدا است از كرامت ابدى و جان خود را در رضاى خدا در باخته اند و آخر كار ايشان شهادت است پس چون بنشاءه آخرت روند حق تعالى از ايشان خوشنود باشد و مي دانند كه مرگ راهي است كه همه را در پيش است پس توشه براى آخرت خود اندوخته اند و طلا و نقره جمع نكرده اند و جامه هاى گنده مى پوشند و به قوت ضرورى قناعت مي نمايند و زيادتي ها را در راه خدا مي دهند كه توشه آخرت ايشان باشد و از براى رضاى خدا با نيكان دوستى مي كنند و از براى خدا با بدان دشمنى مى نمايند، ايشانند چراغ هاى راه هدايت و ايشانند متنعم به نعيم آخرت . يوسف بن ابراهيم گويد كه به خدمت حضرت ابى عبداللّه عليه السلام رفتم و جامه هاى خز پوشيده بودم ، پرسيدم كه : چه مي فرمائيد در جامه خز؟ فرمود كه باكى نيست بدرستي كه چون حضرت امام حسين عليه السلام شهيد شد جامه خز پوشيده بود و چون حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام عبداللّه بن عباس را فرستاد كه با خوارج نهروان سخن گويد بهترين جامه هاى خود را پوشيد و به بهترين بوهاى خوش خود را خوشبو كرد و بر بهترين اسبان سوار شده و به نزد ايشان رفت ، گفتند: تو از بهترين مردمى چرا لباس جباران را پوشيده و بر اسبان ايشان سوار شده ؟ عبداللّه بن عباس اين آيه را خواند قُلْ مَنْ حَرّمَ زينَةَ اللّهِ اَلتى اَخْرَجَ لِعِبادِهِ والطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزقِ يعنى به گو يا محمد صلّى اللّه عليه وآله وسلّم كه كى حرام كرده است زينتى را كه خدا براى بندگانش بيرون آورده است و روزي هاى طيب و نيكو را، پس حضرت فرمود كه جامه هاى نفيس بپوش و زينت كن كه خدا نيكو است و نيكو را دوست دارد، اما بايد كه از حلال باشد. و در حديث معتبر وارد شده است كه سفيان ثورى كه از مشايخ صوفيه است به مسجد الحرام آمد ديد كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام نشسته و جامه هاى پرقيمت نيكو پوشيده است ، گفت واللّه بروم و او را بر اين جامه هاى سرزنش كنم پس نزديك آمد، و گفت : اى پسر رسول خداصلّى اللّه عليه وآله سلّم والله كه پيغمبر چنين جامه اى نپوشيده و هيچ يك از پدرانت چنين جامه ها نپوشيده اند. حضرت فرمود: كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله و سلّم در زمانى بودند كه روزى بر مردم تنگ بود، امروز بر مردم روزى فراخ است سزاوارترين مردم به صرف كردن نعمت هاى خدا نيكانند، پس اين آيه را خواند كه گذشت و فرمودند كه ما سزاوارترين مردميم به تصرف كردن در آنچه خدا عطا كرده است . اى ثورى اين جامه را كه مى بينى براى مردم پوشيده ام پس دامن جامه را بالا كردند و به او نمودند جامه گنده بود كه در زير پوشيده بودند و فرمودند كه اين جامه گنده را براى خود پوشيده ام و اين جامه هاى نيكو را براى مردم ، پس دست زدند و جامه بالاى سفيان را دور كردند او در زير جامه گنده جامه نازكى پوشيده بود، فرمودند كه جامه پائين را براى لذت نفس خود پوشيده و جامه بالا را براى فريب دادن مردم پوشيده اى . و در حديث معتبر از عبداللّه بن هلال نقل شده است كه گفت : عرض كردم بخدمت حضرت امام رضا عليه السلام كه چه بسيار خوش مي آيد مردم را از احوال كسى كه طعام هاى بدمزه و ناگوار مي خورد و جامه هاى گنده مي پوشد و اظهار شكستگى و خشوع مي نمايند، فرمود كه : مگر نمي دانى كه حضرت يوسف پيغمبر و پيغمبرزاده بود و قباهاى ديبا طلاباف مي پوشيد، و بر مجالس آل فرعون مى نشست و حكم در ميان مردم مي كرد مردم را با لباس او كارى نبود، و از او عدالت در حكم مي خواستند. امام مى بايد كه آنچه گويد راست گويد و هرگاه وعده كند وفا كند، و حكم به عدالت كند. خدا حلال را بركسى حرام نكرده است و اندك و بسيار حرام را حرام كرده است پس خواندند اين آيه را كه : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللّهِ و بسيارى از اخبار مناسب اين فصل را در كتاب عين الحيوة ايراد نموده ام .