در بيان آداب جامه و كفش پوشيدن
فصل اول : در فضيلت تجمل و زينت كردن :
بدان كه موافق احاديث معتبره بسيار زينت كردن و جامه هاى پاكيزه و فاخر پوشيدن هر گاه از حلال به هم رسد و مناسب حال او باشد سنت است و موجب خوشنودى پروردگار است و اگر از حلال به هم نه رسد به هر چه ميسر شود بايد قناعت نمايد. و تحصيل زيادتي هاى لباس را مانع عبادت الهى نگرداند و اگر حق تعالى روزى را بر او فراخ گرداند، در خور آن به خورد و به پوشد و صرف نمايد و به برادران مؤمن به دهد. و اگر روزى بر او تنگ شود قناعت نمايد و به حرام و شبهه خود را آلوده نكند، چنان چه در حديث معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام نقل شده است كه هرگاه خدا نعمتى به بنده خود كرامت فرمايد و اثر آن نعمت بر او ظاهر شود او را دوست خدا مي نامند و ياد كننده نعمت پروردگار خواهد بود. و اگر بر او ظاهر نه شود او را دشمن خدا مي نامند و تكذيب كننده نعمت پرودگار خواهد بود. و در حديث ديگر از آن حضرت نقل شده است كه هرگاه حق تعالى نعمتى به بنده كرامت فرمايد دوست مي دارد كه اثر آن نعمت را بر او به بيند.
